Kształcenie ustawiczne

 

  

Fundusz szkoleniowy jest instytucją o charakterze dobrowolnym, co oznacza, iż nie musi być powoływany przez każdego pracodawcę. Tworzony może być przez jednego lub wielu pracodawców w ramach posiadanych przez nich środków. Jeżeli fundusz jest tworzony przez więcej niż jednego pracodawcę, jest on ustanawiany na zasadzie porozumienia zawartego pomiędzy nimi.

 

Dochodami funduszu szkoleniowego są wpłaty pracodawców dokonywane zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego pracy lub regulaminu funduszu szkoleniowego, w wysokości nie niższej niż 0,25 % funduszu płac oraz inne wpływy (pojęcie innych wpływów nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane). Warto zwrócić uwagę, iż ustawodawca przewidział jedynie minimalną wysokość wpłat – 0,25% funduszu płac, nie regulując górnej jej granicy, co oznacza, iż pracodawcy mogą przyjąć na siebie zobowiązanie, iż dokonywane przez nich wpłaty będą kilkakrotnie lub nawet kilkunastokrotnie wyższe.

 

Fundusz szkoleniowy jest przeznaczony na finansowanie lub współfinansowanie kosztów kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców.

O wydatkowaniu funduszu decyduje pracodawca w uzgodnieniu z pracownikiem kierowanym na szkolenie.

 

Na wniosek pracodawcy, który utworzył fundusz szkoleniowy, starosta może refundować z Funduszu Pracy, na warunkach określonych w umowie, koszty szkolenia pracowników lub pracodawcy, w wysokości do 50 %, nie więcej jednak niż do wysokości przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu zawarcia umowy, na jedną osobę, a w przypadku osób w wieku 45 lat i powyżej – w wysokości do 80 %, nie więcej jednak niż do wysokości 300% przeciętnego wynagrodzenia, obowiązującego w dniu zawarcia umowy na jedna osobę.

 

Pracodawca, który utworzył fundusz szkoleniowy i korzysta z dofinansowania szkoleń pracowników jest zobowiązany do przekładania staroście, na jego żądanie, list imiennych osób kierowanych na szkolenia oraz dokumentu potwierdzającego istnienie funduszu szkoleniowego i dokonywanych wpłat na szkolenie.

 

Starosta zobowiązany jest do częściowej refundacji pracodawcy z Funduszu Pracy wynagrodzenia wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia, osoby skierowanej przez powiatowy urząd pracy, przyjmowanej na zastępstwo pracownika na urlopie szkoleniowym oraz części kosztów szkolenia urlopowanego pracownika. Przepisy te mają zastosowanie także do pracodawcy, który nie utworzył funduszu szkoleniowego.

 

Na wniosek pracodawcy, który skieruje pracownika na trwające co najmniej 22 dni robocze szkolenie w wymiarze równym czasowi pracy skierowanego pracownika i udzieli mu na ten okres płatnego urlopu szkoleniowego, a na okres szkolenia tego pracownika zatrudni bezrobotnego skierowanego przez powiatowy urząd pracy, starosta refunduje z Funduszu Pracy:

 

1) koszty szkolenia pracownika - w wysokości do 80 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozpoczęcia szkolenia, na jednego pracownika;

2) wynagrodzenie osoby skierowanej przez powiatowy urząd pracy, wraz ze składkami na ubezpieczenia społeczne od tego wynagrodzenia, w wysokości nieprzekraczającej 40 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu rozpoczęcia szkolenia, za każdego skierowanego.

W obydwu wskazanych powyżej przypadkach pomoc przeznacza się na szkolenia ogólne - należy przez to rozumieć szkolenie teoretyczne lub praktyczne, prowadzące do zdobycia przez pracownika kwalifikacji, które będzie mógł wykorzystać zarówno na obecnym stanowisku pracy u danego beneficjenta pomocy, jak również na przyszłych stanowiskach pracy, u innych pracodawców lub na innych polach działalności zawodowej.